logo

Bloed prikken

bloed-prikken-1

Hoewel ik ook in Nederland verzekerd ben, is het natuurlijk niet handig om steeds om de paar maanden naar Nederland te vliegen om daar mijn medicijnen te halen. De hoogste tijd dus om mezelf bij de huisarts aan te melden.

Tijdens het kennismakingsgesprek werd snel duidelijk dat mijn huisarts niet alle medicijnen die ik gebruik mag voorschrijven. Daarom regelde ze – erg voortvarend - twee afspraken voor me; eentje bij de reumatoloog en eentje bij de neuroloog.
Voorafgaand aan die afspraken moest ik eerst bloed prikken. Ook daarvoor maakte ze een afspraak. Gelukkig hoefde ik hiervoor niet naar het ziekenhuis, het kon gewoon in hetzelfde gebouw, het Centro de Salud.

En zo gebeurde het dat ik op een morgen in alle vroegte – nuchter en tezamen met nog ongeveer zestig mensen – stond te wachten totdat ik naar binnen mocht. Ik wist waar ik zijn moest, maar daar hield mijn voorkennis dan wel op. De deuren werden geopend en ik werd automatisch voortgestuwd naar ‘het bloedprikken’. Nagenoeg iedereen moest hier blijkbaar zijn en dat verklaarde waarom er ‘ongeveer’ achter het tijdstip van de afspraak stond. In het Centro de Salud van mijn woonplaats is het bloedprikken zodra je binnenkomt direct rechts, waardoor de hele ruimte plotseling overvol was. En in no time was de wachtruimte omgetoverd tot een ontmoetingsplaats waar men geanimeerd de laatste nieuwtjes met elkaar deelde.

Ik kan niet zo goed tegen kleine ruimtes die overvol zijn. Of lijken. Ik sluit me dan even figuurlijk af om geen paniekaanval te krijgen. Dat trucje ging hier echter niet werken. Er werden namelijk steeds namen omgeroepen en hoe men het voor elkaar kreeg, weet ik niet, maar ondanks de gesprekken werd het omroepsysteem goed in de gaten gehouden. Ik had al mijn concentratie nodig om mijn eigen naam uiteindelijk te kunnen horen en nadat er een vinkje op de lijst bij mijn naam werd gezet, mocht ik in de volgende rij achteraan sluiten, waar het gekakel gewoon weer verder ging.

Tjonge… en dat zo vroeg op de morgen. Het was een hele beleving. Wel eventjes was anders dan in Nederland, waar het altijd akelig stil is bij het bloedprikken of de huisarts en mensen maar met moeite ‘goedemorgen’ zeggen.

Die tweede rij eindigde in een ruimte: het echte bloedprikken. Braaf wachtte ik op mijn beurt. Toen ik eenmaal aan de beurt was, zag ik dat er drie dames bezig waren met het afnemen van bloed. Even ontstond er wat commotie, want moesten er nu drie of vier buisjes worden afgenomen? Het werden er vier. Rond half tien was ik klaar. Snel naar huis. Voor een kop thee en een ontbijtje.

Kosta redactie