Uit Het Leven Gegrepen: De Gezichtenmaker

25 Augustus 2019

de-gezichtenmaker-uit-het-leven-gegrepen-1Verbaasd keek Harry naar de klant die zich bevallig op één van de barkrukken had gedrapeerd en een fruitig wijntje bestelde. De man was vrij opzichtig gekleed en droeg een breedgerande hoed van het type dat geliefd is bij onbegrepen kunstenaars.

“Eh, wat bedoelt u met een fruitig wijntje, ik heb een redelijk jonge droge witte wijn.”

“Nou schenk dat dan maar in lieverd en zeg jij maar Zjeraar hoor, zo noemen al mijn vrienden mij. Bevalt het een beetje hier in Spanje? Geef mij maar Amsterdam hoor net als Wim weet je wel, Wim Sonneveld die dat prachtige liedje zong. Kijk hier is mijn kaartje, ik ben namelijk een heel bekende stylist en visagist hoor.”

Terwijl Harry het laatste staartje huiswijn van de vorige dag in een van zijn beste glazen schonk bekeek hij het weelderig versierde visitekaartje en las dat Gerard Grevelink de man was voor een totale lifestyle makeover. Hij zette het glas wijn voor zijn nieuwe klant neer en vroeg: “Wil je er wat pinda’s bij Gerard?”

“Oh nee!” zei deze, “dat ontregelt mijn gebit altijd zo maar het is Zjeraar hoor, op zijn Frans, ik stam namelijk van de Hugenoten af en daarom is het natuurlijk logisch dat ik in de modewereld zit.”

Harry wist dat hij nu uitgebreid voorgelicht zou worden over het visagistenvak, trok zijn gezicht in een ernstige plooi en zei, “Ach ja, dat had ik kunnen weten Grevelink is uiteindelijk een typisch Franse naam nietwaar. Van oorsprong.” voegde hij hier snel aan toe toen hij zag dat Zjeraar zich afvroeg of hij in de maling werd genomen. “Maar wat zijn nu eigenlijk de laatste ontwikkelingen in jouw vakgebied,” besloot Harry wiens kennis over de visagistenbranche een braakliggend terrein was.

Zjeraar ging er eens makkelijk voor zitten, nipte met gestrekte pink van zijn wijntje en begon met “Ja niet veel eigenlijk als ik naar mijn collega’s kijk. Het lijkt wel of alle topvisagisten de weg een beetje kwijtgeraakt zijn. Het is duidelijk dat het futurisme nog niet doorgedrongen is in de visagie. Er komen wel nieuwe luchtjes bij maar, sorry dat ik het zeg hoor, daar zit niet veel baanbrekende vernieuwing bij.”

“Is dat dan nodig?” zei Harry verbaasd.

“Ja hoor eens” vervolgde Zjeraar, “waar gaat het nu helemaal over! Moeten we dan maar accepteren dat het straatbeeld duf en dof blijft. Het is toch een ramp met al die frisse unisexluchtjes. Mijn huisgenoot Frenk gebruikt ze als wc verfrisser en wat dat betreft sta ik volkomen achter hem, zeker weten hoor. Die nieuwe make-up is trouwens ook een ramp, my god, dat wil je niet weten. Ik kan daar geen kant mee uit, sorry hoor, met al die kleine kutdoosjes en kwastjes. Er is geen fabrikant meer die maakt waar we behoefte aan hebben.”

“Waar hebben we dan behoefte aan?” vroeg Harry met stijgende verbazing.

“Nou, ga jij maar eens op straat kijken, ja niet hier hoor want die Spanjaarden hebben allemaal van die lekkere gebronsde koppies. Maar in Amsterdam zie je alle kleuren terwijl de grote merken maar één foundation hebben. Er is toch maar een kleine duw nodig om al die mensjes in de goede richting te krijgen voor een totaal nieuwe lifestyle makeover. Ik zeg altijd dat iedereen recht heeft op een bij hem of haar passende make-up. Het stoort me enorm dat hele bevolkingsgroepen verwaarloosd worden en heb jij wel eens aan die lieve bejaarden gedacht?

Nee hè, maar het is toch intens droevig dat die oude schatten allemaal met een blauwe spoeling door de stad moeten drentelen. Ik zeg dan, heren fabrikanten doe er iets aan. Ik vind het juist zo ontroerend als zo’n oude lieverd een bibberig streepje door haar sleetse wenkbrauwen heeft getrokken. En dan ook nog een blosje op de fletse wangetjes. Dat moet toch kunnen , zo’n wijfie heeft toch ook recht om er in haar categorie nog leuk bij te kunnen horen nietwaar.”

“Ja dat zal wel” zei Harry enigszins aarzelend.

“Ach lieverd,” ging Zjeraar verder met hernieuwde ijver, “ik merk wel dat je daar nooit over nagedacht hebt maar neem maar van mij aan dat het goed zou zijn als die merken daar op in springen zouden. En dan heb ik het nog niet eens over de wimpers gehad, mijn god, dat is een verhaal apart. Je moet ze separeren, die haartjes dus, want niet klittende wimperhaartjes zorgen optisch voor vollere wimpers. Gelukkig is op dit gebied de laatste tijd baanbrekend werk verricht zodat we nu ook de winterwimper hebben. Ik zie het als mijn missie, en mijn huisgenoot Frenk staat hierin ook weer volkomen achter mij, om wat meer kleur in ons leven te brengen. ’s Winters donkere kleuren en ’s zomers lichte.”

Gelukkig kwam op dat moment een man binnen die kennelijk voornoemde huisgenoot Frenk was zodat Harry van verder mededelingen over het visagisten vak gevrijwaard bleef.

Berry J. Prinsen