logo

Zie, ik ben met vakantie geweest!

zie-ik-ben-met-vakantie-geweest-1

Net voordat ik door de donkere schuifdeuren van de supermarkt wilde stappen hoorde ik mijn naam. Ik keek om me heen. Had iemand mij geroepen?
Rechts van mij stond een dicht op elkaar geplakt groepje jonge meisjes, verderop waren twee netjes geklede oudjes, hoofden bij elkaar, diep in gesprek.

Oeps, grinnikend zag ik dat iemand met wilde handgebaren bijna tegen het gezicht van de langslopende jongen sloeg. Nee, niemand die naar me keek. Ik begon me weer om te draaien toen een heftige beweging boven de daken van de auto’s mijn aandacht trok.

Ah, natuurlijk, maar één iemand die dat kan zijn! Langs de giechelende meisjes liep ik in de richting van de parkeerplaats en zag Katharine met flapperende armen recht op me afkomen. “Had je me niet gehoord?”, pufte Katharine met de handen in haar zij naar voren leunend.
“Hallo Katharine”, glimlachend wachtte ik totdat ze haar adem weer onder controle had. “Net terug van vakantie zie ik”, knikkend naar haar afschilferende schouders.

Met een laatste diepe zucht richtte Katherine zich op. “Ja, twee weken aan de Costa del Sol. We hadden een fantastisch hotel, precies aan het strand. Twee weken, zonder kinderen, lekker niets doen, alleen luieren op het strand. Begint het al bruin te worden?” vroeg ze, zich met haar rug naar me toekerend. Vol enthousiasme gluurde ze over haar schouder, tegelijk trok ze haar lange goudkleurige haar opzij. Onder de dunne schouderbandjes van haar paars gebloemde jurk zag ik een diep rode, zonverbrande huid.
“Wat heb je gedaan? Dat ziet er pijnlijk rood uit!” Haar schouders zakten alsof alle lucht ineens uit een ballon werd gezogen. Verwonderd zag ik het bloed stijgen naar haar afgewende gezicht. “Had je geen zonnebrandcrème?”
“Natuurlijk wel, alleen…”, verwoed begon Katharine in haar schoudertas te zoeken.
Het kan iedereen gebeuren om toch, na al de waarschuwingen, alsnog te verbranden door de zon. Dagelijks dertig minuten buiten lopen met onbedekt hoofd en handen is al voldoende.
Teveel zonlicht brengt echter schade aan de huid. Een rode huid is een waarschuwing dat de huid te lang is blootgesteld aan UV-stralen. Jammer genoeg wordt in onze samenleving van vandaag een zongebruinde huid aanbeden, al is een ´gezond kleurtje´ in feite niet gezond. De schade kan beperkt worden door voldoende zonnebrandcrème te gebruiken. Door kortere blootstelling aan de zon past de huid zich aan door ofwel dikker te worden of te bruinen. Het bruinen van de huid is een natuurlijk beschermingsmechanisme waardoor het pigment wordt gebruikt om te voorkomen dat UV stralen dieper in de huid doordringen en zo je DNA beschadigen. Als je wilt voorkomen dat je huid te veel beschadigd raakt, maar je wilt toch zonnebaden om bruin te worden, dan zou ik zeggen: ga een uurtje, meerdere keren per dag zonnebaden met een goede zonnebrandcrème en vermijd hele dagen op het strand. Zo geniet je nog van een fijne vakantie zonder pijnlijke gevolgen.

Na een vluchtige blik om zich heen zei Katharine met vuurrode wangen: “Het was per ongeluk, we waren aan het zonnebaden op ons terras voor privacy en zijn allebei in slaap gevallen.”
Snel zette ik mijn hand voor mijn mond, “ahem, ahem, dat moet een pijnlijke vlucht terug zijn geweest.”
“Dat kan je zeker zeggen”, grimaste Katharine, en we liepen lachend de supermarkt binnen.

Ann-Shirley